Het is 5.00 uur in de morgen als de motor wordt gestart. De motor ja. Doordat mijn 1200GS bij de Franse dealer staat moeten we nu noodgedwongen op één motor de vakantie Ierland doen. Jammer, maar we kunnen in ieder geval de vakantie voortzetten. Het is vanaf Rockamadour naar Roscoff zo’n 750 km. Dus dat wordt nog flink doorrijden. Dat valt niet mee want het is aardedonker en we moeten eerst nog door de bergen heen voor we op de snelweg komen. Echte snelweg wordt het niet want er zijn geen tolwegen naar het westen van Frankrijk.

Na een aantal stops zijn we dan toch in Roscoff bij de boot. Er staan al een paar motorfietsen. Allemaal Ieren die een vakantie op het vaste land hebben gemaakt.

Wijzend op onze (all weather) motorkleding vragen ze of we ook regenkleding bij ons hebben. ‘No this is waterproof’ antwoorden wij. Waarop lachend volgt van de andere kant ‘Not in Ireland!’ Ja, daar waren we thuis ook al een beetje bang voor. Het weer in Ierland is de hele zomer al een drama.

Het is s’avonds best een woelig zeetje en omdat we al vroeg op waren liggen we al vroeg op bed. De volgende morgen is het mooi weer en zitten we zelfs nog in de zon!

Dan mogen we van boord en rijden we Rosslare binnen. Overal staan borden om je er aan te herinneren links te rijden en anders zit ik nu achterop om het Leo in zijn oor te toeteren als het mis gaat. Maar dat blijkt niet nodig. Het achterop zitten valt niet mee. De 1150GSA is niet dé perfecte motor voor een duo. Integendeel! Na de rit van gisteren (die al heel veel van mijn zitvlees en uithoudingsvermogen vergde) weet ik nu helemaal niet meer hoe ik zitten moet! Ik ben dan ook blij als we binnendoor rijdend bij het leuke haventje van Kilmore Quay komen en stoppen om wat te eten. Ik haal bij het supertje twee heerlijke verse salades met vis en gezeten op een muurtje in de zon eten we ze op. Ierland bevalt nu al!

We rijden de ‘Ring of Hook’ die uiteindelijk leidt naar de op het puntje van het schiereiland gebouwde Hook head. De oudste nog in werking zijnde vuurtoren ter wereld! Het bouwwerk dateert uit de 13e eeuw en is met uitzondering van een periode in de 17e eeuw al die tijd als vuurtoren in werking.

Er begint inmiddels steeds meer bewolking vanuit zee binnen te trekken en we hopen dat de voorspelling van een aantal regenachtige dagen niet uit gaat komen. We varen over bij passage east en rijden langs Waterfort door naar Dungarvan. Het is inmiddels einde middag geworden dus we zoeken daar een hotelletje en eten s’avonds voor de eerste keer in de pub en drinken onze eerste (en tevens ook laatste) Guinness. Nee, dit op koude chocolademelk lijkende bier kan ons niet bekoren! De sfeer en het eten in de pub daarentegen wel. Als we de volgende dag wakker worden regent het pijpenstelen en alles ziet er troosteloos uit. Met een spanband bevestigen we onder een afdak het gisteren in de shoppingmal van Dungarvan gekochte kussentje op de duoplaats en vertrekken. Gelukkig is het af en toe wat droger zodat we toch nog van de natuur en de omgeving kunnen genieten.

Vooral de vrolijk geschilderde huisjes en pubs brengen toch wat kleur op deze sombere dag. De rit door de bergen naar Clonmel laten we liggen want de smalle totaal verregende gravelpaadjes zien er niet erg aanlokkelijk uit. De rit langs de diverse baaien daarentegen is ook erg mooi en het wordt zelfs even droog.

Dan rijden we Midleton binnen en zien de borden die verwijzen naar de oude distilleerderij. En hoewel we geen van beiden van whisky houden besluiten we om dit te bezoeken. Als we de motor parkeren begint het net weer te hozen en we rennen naar binnen. We zijn net op tijd voor de rondleiding die van start gaat. Er worden plastic regenjassen uitgedeeld en dan gaan we het terrein van de oude Jameson whiskystokerij op.

Hier staan behalve de originele gebouwen en een enorm waterrad ook het grootste koperen distilleervat ter wereld met een capaciteit van 32.000 gallons. De Ierse whisky dankt zijn ‘zachtheid’ aan het drie keer distelleren…

Ondanks dat vind ik het nog steeds lekkerder ruiken dan het smaakt. Je kan je ook opgeven om een wedstrijd whiskyproeven te doen, want behalve de Jameson worden hier nog vele andere merken en soorten gebrouwen. Wij gaan nog liever even het restaurant in en eten een heerlijke salade met gerookte tonijn.

Dan wordt het tijd om weer verder te gaan en we doen binnen de helmen alvast maar op want het hoost nog steeds. We stoppen nog in het leuke plaatsje Kinsale om een B&B boekje te kopen. Het is er druk en ondanks de zondag zijn alle winkels open. Het regent onafgebroken dus we zijn er al snel weer weg. We rijden zonder nog te stoppen door naar Clonakilty waar we een leuk hotelletje vinden. Het zitten ging door het kussentje veel beter. Ik zit nu ook wat hoger waardoor de afstand tot de steppen ook beter is. Als we dit zo blijft zitten dan hou ik het deze dagen wel vol. We hopen alleen dat het weer beter wordt want dit is niet fijn. Clonakilty is een leuk plaatsje met vrolijk gekleurde huizen en mooi versierde gevels. We eten weer in een pub gezeten op een kruk bij een laag tafeltje en nemen deze keer een Heineken want dat kan gelukkig ook.

Als we de volgende dag opstaan is het droog! Na een full Irish breakfast (en dan hoef je echt de hele dag niets meer!) vertrekken we . Het begint al gelijk leuk. De route voert binnendoor over smalle weggetjes met in het midden een reep gras. Die lijkt wel gemaaid zo netjes ligt het erbij.

Het is best wel smal met de brede GS, en af en toe slaan de takken tegen het stuur en je knieën want de beplanting begint direct naast het slechte wegdek. Het is er gelukkig niet druk. Na een afslag en een stukje bijzonder slechte weg bereiken we de parkeerplaats van de Drombeg Stonecircle.

Het is een gewijde plaats, een circel van zeventien grote stenen ontstaan tussen 150 v.C. en 100 n.C. Hier zie je goed dat hier toen een andere beschaving was dan de Griekse of de Romeinse. Het weer is goed opgeknapt en met een zonnetje vervolgen we onze weg langs de kust.

Het is prachtig rijden langs Lough Hyne en de het schilderachtige Castletownshend. We rijden naar het einde van het schiereiland waar aan de Roaring Water Bay ( zo genoemd door de piraterij) het plaatsje Baltimore ligt.

Baltimore is een gezellig plaatsje met veel restaurants en pubs met live muziek. Ondanks ons stevige ontbijt gaan we lekker op een terrasje in de zon aan een sandwich met tonijnsalade. Wij kunnen niet blijven want we hebben thuis al via internet 2 nachten gereserveerd in Foleys guesthouse in Kenmare. Dat is een mooie uitvalsbasis om de schiereilanden Beara en Iveragh te verkennen.

We besluiten om niet het schiereiland Mizen op te gaan maar een bezoek te brengen aan Bantry House in het gelijknamige Bantry. Volgens ons boekje ‘ongetwijfeld een van de hoogtepunten van een bezoek aan Ierland’. Het behoort tot de laatste herenhuizen die nog in particulier bezit zijn. Het uitzicht vanaf de treden in de tuin over de Bantry Bay is prachtig.

De tuin is een geslaagd voorbeeld van Italiaanse tuinarchitectuur en was het decor van menige film. Voor je hier in mag moet je wel eerst entree betalen. Het moet tenslotte ook allemaal onderhouden worden.

Binnen staat het huis vol kunstschatten die de tweede Earl van Bantry verwierf tijdens zijn reizen. Deze staan niet in vitrines, maar opgesteld in de ruimten waar je met behulp van een gids in de eigen taal doorheen kan dwalen. Gelukkig is alles genummerd anders weet je absoluut niet meer waar je bent in het grote huis.

Na alles bekeken te hebben zitten we nog heerlijk op het terras van het café van de tuin te genieten onder het genot van een cappuccino. Inderdaad Bantry House is een bezoek meer dan waard.

Via een prachtige weg rijden we het laatste stuk van Glencariff naar Kenmare. Het is hier al ruig en we moeten zelfs 2 tunnels door. Het is wonderlijk, het lijkt of je hier op Alpine hoogte zit terwijl het misschien maar 300mtr is. Ons guesthouse ligt in het centrum van Kenmare aan een gezellige straat met winkels en restaurants. Het ziet er nog beter uit dan op het internet en de ontvangst is hartelijk. De motor mogen we in het steegje achter het hotel bij de keuken stallen.

We eten ’s avonds in Foley’s en lopen daarna nog wat door Kenmare op zoek naar een internetcafé. Die zijn hier niet dik gezaaid. De enige mogelijkheid is het postkantoor maar dat is nu gesloten. We gaan weer terug naar Foley’s want om 21.30 uur is er live Music en dat willen we niet missen. Het is niet eens zo druk maar als de zanger eenmaal is begonnen loopt het publiek vanzelf binnen. Het is heel gezellig en iedereen zingt de songs uit volle borst mee. Niet zo verwonderlijk want het zijn allemaal emigranten met Ierse roots. Die hebben thuis waarschijnlijk niet anders gezongen. Er zijn veel verzoeknummers en de sfeer is bijzonder.

Op het schiereiland Beara is het net als bij de ‘Ring of Kerry’ mogelijk om een rondrit te maken. De zogenoemde ‘Ring of Beara’. Ondanks dat er hier geen touringcars komen omdat de wegen te smal en te kronkelig zijn rijden we de route tegen de klok in. Vanuit Kenmare rijden we direct de ring op. In het begin rijden we nog op weggetjes die door hoge beplanting omzoomd worden maar daarna krijgen we zicht op de verstilde baaien en de eilanden voor de kust.

Het is prachtig rijden en het kronkelt behoorlijk. Af en toe heb je het idee in een achtbaan te zitten. De bochten zijn soms net scherper dan gedacht en ook verbazen we ons weer over de kwaliteit van het asfalt. Die is echt slecht! Niet alleen op deze kleine weggetjes maar ook op de doorgaande wegen. Het zal niet meevallen om in Ierland voor een snelheidsovertreding op de bon te gaan want vaak dachten wij bij een bord met 80km dat lukt je nooit om dat hier te rijden!

We rijden het plaatsje Eyeries binnen, heel pittoresk met rijen huizen in allerlei kleuren. Er zijn diverse pubs maar helaas allemaal gesloten. Gelukkig heeft de supermarkt alle faciliteiten om koffie te drinken.

Van hier tot Allihies slingert de weg spectaculair door het landschap. Het is een genot om te rijden en je komt ook werkelijk niemand tegen!

We rijden langs de prachtige kust naar de uiterste punt van het schiereiland.

Hier kan je met een soort van kabelbaan naar Dursey Island. Daar is wel wat moed voor nodig want er waren een paar mannen aan het werk aan de gondel en het zag er allemaal nou niet echt solide uit. Wij blijven in ieder geval aan deze zijde.

Als je daar de weg niet meer weet is het gelukkig wel prettig dat er staat aangegeven welke richting je moet nemen om naar Moskou te gaan. Verder kan je alleen maar lopen. Gelukkig hebben wij de GPS die ons de weg wijst en al snel slaan we net na Adrigole af naar de Healy Pass en gaan het binnenland in. Door het totaal ontbreken van bomen of hoge struiken heb je het gevoel veel hoger te zitten dan de meters die de GPS aangeeft. Het is er net zo ruig als boven in de Alpen en soms net zo koud ook!

De Healy Pass is genoemd naar de eerste gouverneur van het vrije Ierland, Timothy Healy. Hij liet deze weg aanleggen tijdens de grote hongersnood in het begin van de vorige eeuw om toch nog een aantal mannen werk te geven. Het hele project kostte echter veel mensenlevens omdat de mannen er slecht aan toe waren door de honger en niet opgewassen waren tegen het gevaarlijke en vermoeiende werk. De pas overbrugt een hoogte van 336m.

Aan de andere kant heb je prachtig uitzicht op de meren en het landschap van County Kerry. We draaien halverwege om zoals de route ook aangeeft omdat we anders weer terugkeren op het begin van de route.

Aan het einde van de dag keren we weer terug in Kenmare waar we gelijk nog maar een nacht bijboeken in Foley’s omdat het toch wel prettig is, om na de Ring of Kerry, die we morgen willen rijden, hier weer een overnachting te hebben. We eten niet bij Foley’s maar gaan voor een pizza. Daar hebben we wel spijt van want het is duur en slecht. Als we terugkeren bij ons guesthouse blijkt er ook vanavond weer live muziek. Het is weer heel gezellig en we kunnen de gouwe ouwe als Molly Malone nu al meezingen. De volgende dag valt het niet mee om vanuit Kenmare direct de juiste richting naar Ring of Kerry te vinden. We willen tegen de klok in rijden maar de borden wijzen allemaal de andere kant uit en ook de GPS is in de war. Eindelijk zitten we dan richting Killarney. Omdat het een lange rit is besluit Leo om niet de afslag naar het kleine binnendoor weggetje te nemen maar volgen we de weg die bovenlangs het Upper Lake waar we even stoppen voor de Lady’s View.

De naam van dit uitzichtpunt schijnt te maken te hebben met de hofdames van Koningin Victoria die heel enthousiast over het uitzicht waren… We rijden verder en komen langs het Lower Lake waar we weer prachtige views over het meer en de achterliggende bergen hebben.

Dan verlaten we de kust en krijgen we het idee ergens op de hoogvlakte in Peru te rijden. Het landschap is ruig en boomloos en de weg lijkt oneindig. Een indrukwekkend voorbeeld hoe geïsoleerd sommige gebieden zijn. We zijn op weg naar de Ballaghasheen Pass. Ook hier is weer nauwelijks verkeer.

Weer aan de kust volgen we de weg die afwisselend door het land en langs het water loopt. Bij een bordje met ‘most spectaculair cliff view’ gaan we van de weg. We parkeren de motor op een parkeerplaats bij een boerderij en moeten entree betalen en vervolgens nog een stenig pad naar boven volgen om bij de view te komen. Het is heel mooi, maar of dit nu de ‘best view’is?

We wandelen weer terug en vervolgen onze weg.

Bij Castlecove gaan we een smal zijweggetje op wat bergopwaarts slingert en na 10 km uitkomt bij Staigue Fort. Een mysterieus ringfort uit de 1e of 2e eeuw v. C.

Het fort meet 30m in doorsnee, en de ringmuur is 4m dik en 5.5m hoog. De stenen zijn gestapeld zonder cement te gebruiken. De ingang is een smalle lage opening waar goed te zien is hoe symmetrisch de stenen op elkaar passen.

Het ringfort was een verdedigingswerk en wordt aan de noordkant beschermd door een bergflank en overziet naar het zuiden de hele kustlijn.

Daarna rijden we nog een stuk door Parknasilla Forest maar we hebben het mooiste deel van de ‘Ring of Kerry’ wel gehad. We stoppen nog in Sneem bij een bar voor een bak koffie die hier vandaag inclusief een warme scoon met butter, jam en cream in de aanbieding is. Het smaakt erg goed en het is heerlijk zitten buiten in de zon.

Als we weer terug zijn in ons gasthuis en even met mr. Foley staan te praten over onze plannen voor de volgende dag, worden we in de rede gevallen door een Amerikaan die zegt vandaag ‘a great road for you with the bike’ te hebben gereden. ‘It was between Kenmare and Killarney and it was very narrow with nice views and also sheeps on the road’. Waarop mr. Foley antwoord ‘That’s the main road sir’. Daarop maakte de Amerikaan snel dat hij wegkwam… We pakken de volgende dag weer alles op de motor en vertrekken richting Dingle. Daar we geen zin hebben om weer dezelfde weg naar het drukke Killarney te rijden nemen we nu wel het kleine binnendoor weggetje naar Dark Valley. Dat is tenminste wat er op het bord staat. Het is gelijk alweer prachtig rijden over het smalle weggetje.

We slingeren ons weer door het landschap wat behalve onze aanwezigheid en nu en dan wat schapen verder geheel van verkeer verstoken lijkt. Het is ruig en bergachtig. Echt genieten!

Dan rijden we langs een meertje. De weg wordt slechter en ook smaller. Het is maar goed dat we nu geen ander verkeer tegenkomen want passeren is hier echt niet mogelijk!

Filmpje!!!!!!!!!!!

Er lopen schapen op de weg die de kant in vluchten als wij langs komen. Er zitten ook wat rare bochten in die heel scherp omhoog draaien en ik prijs me zelf gelukkig dat ik achterop zit! We stuiteren de weg af en komen uiteindelijk weer op een breder stuk. Daar komen we ook weer verkeer tegen. Paardekarren gevuld met toeristen die we voorzichtig passeren. Dan komen we bij Kate Kearney’s Cottage en blijkt dat we de ‘Gap of Dunloe’ hebben gereden. Hier staan ook borden dat deze weg verboden is voor gemotoriseerd verkeer en alleen te voet, te paard, op de fiets of in de koets te betreden is! Navraag bij Kate leert inderdaad dat aan de andere zijde van de ruige diepe kloof geen borden staan. Wat een geluk, anders waren we hier dus nooit ingereden! Het is niet echt verboden maar men wil het ontmoedigen. Het beste kan je er voor 10.30 uur door rijden als de paarden nog niet van stal zijn.

We drinken bij Kate en lekkere kop koffie met zo’n heerlijke scoon erbij. Wat is het leven toch goed! We rijden door naar Castelmaine waar de rondrit over het schiereiland Dingle begint. We passeren het lange zandstrand van Inch dat op een schiereiland ver de zee in strekt. Er zijn nog mensen aan het zwemmen ook! Ik ben blij met mijn warme motorjas want zo warm is het niet.

We volgen de kustweg verder richting het plaatsje Dingle. De uitzichten over zee richting het schiereiland Iveragh zijn prachtig. We stoppen nog voor een huis wat volledig van gestapelde stenen is gemaakt. Deze bouw werd ruim 1000 jaar geleden toegepast. Of dit huis werkelijk zo oud is, is ons niet duidelijk. Hij staat niet in onze reisgids.

We rijden door Dingle heen maar stoppen daar niet. We willen hier vanavond overnachten dus nog tijd genoeg om het te verkennen.

We draaien hier weer het ruige binnenland in. Dingle is nog rustiger dan de andere schiereilanden en heeft een fascinerend landschap.

Via het plaatsje Caen rijden we naar het Gallarus Oratory. Een gebedshuis uit de 8e eeuw. We zien eerst een video in een zaaltje over de geschiedenis en de bijzondere bouw van het Oratory en daarna wandelen we er naar toe.

Het lijkt op een omgekeerde boot en ook hier zijn de stenen (evenals bij het Stone Fort) gestapeld zonder cement en sluiten zo goed aan dat het interieur al 1200 jaar droog is gebleven!

Het is ook veel kleiner dan je zou denken. Bij het woord gebedshuis heb ik toch altijd een idee van de grote weelderige kerken en moskeeën uit de oudheid. Hier is nauwelijks plaats voor 10 personen.

We keren weer terug naar de weg en via een prachtige route –waarbij we uitzicht hebben op great Blasket- keren we terug naar Dingle.

We nemen een kamer in Murphy’s pub, en gaan daarna naar buiten om Dingle met zijn bonte huizen te bekijken. Het is intussen gaan regenen maar de motor die naast de pub staat geparkeerd blijft droog.

We eten s’ avonds Fish and Chips in de gezellige pub en ook hier is weer live muziek. We horen weer de bekende songs langskomen, maar de teksten verstaan we niet want die zijn in het Iers. Zal wel komen omdat de meeste bewoners van dit schiereiland Iers spreken.

Als we de s’morgens weer weggaan is het droog. Nou ja droog, het regent niet maar de lucht is vochtig. Als we richting Connor pas gaan wordt het zelf een beetje nevelig. De Connor Pas (410m!) zelf is in de mist gehuld zodat we helemaal niets van de adembenemende omgeving zien! We hebben alleen maar het idee dat er naast de weg niets meer is. Echt weten doen we het niet. Gelukkig is, als we wat lager komen, de mist ook weer verdwenen en het weer wordt ook weer beter.

Tralee is het einde van de rondrit over Dingle. Wij gaan over kleine stille weggetjes met mooie uitzichten verder noordwaarts.

Bij Ballylongford passeren we Garrigafoyle Castle wat mooi is gelegen aan de rivier de Shannon. Het dateert uit 1490 en is erg beschadigd bij het kanonnenvuur in 1580, maar de ligging is prachtig en vooral de bomen die eruit zien of ze altijd strijd tegen de wind leveren zijn bijzonder.

Bij Tarbert varen we over de ‘Mouth of the Shannon’ naar Killimer. Als we op de boot staan te wachten worden we aangesproken door een groepje Amerikanen. Ze zijn met opa, die 80 is geworden, op zoek naar nog wat roots in Ierland. De grootouders van opa zijn geëmigreerd maar hebben nooit verteld waar ze geleefd hebben in Ierland. Zijn wens is om voor hij te oud is nog wat van het land te zien al weet hij niet waar zijn grootouders vandaan kwamen. Aan de andere kant rijden we grotendeels langs de zee. Het is eb, te zien aan de boten die in de haventjes liggen.

We passeren ook weer een kerkhof wat ook nu weer vergezeld gaat van een gebouw zonder dak. Het zou kunnen dat het een ruïne is maar dan is het wel toevallig dat op al die kerkhoven een soortgelijke ruïne staat.

We rijden de weg naar Loop Head. Er staat niets bijzonders over in de boekjes, maar wat is het hier mooi! Er staat een vuurtoren en verder helemaal niets. Geen winkels, geen ticket office, nee alleen de vogels en het uitzicht op de adembenemende kustlijn die soms wel 80mtr uit de zee oprijst.

De zee kolkt en slaat woest tegen de kliffen. Je kan er zo naar toe lopen, geen hekje, zelfs geen waarschuwingsbord. Eén stapje te veel naar de rand en je slaat te pletter op de rotsen beneden in de kolkende zee!

Ik bekijk het vanuit een veilige positie, gelegen op mijn buik kan ik goed over de rand naar beneden kijken. Er zijn, op een ander stelletje na, verder geen toeristen. (thuis lees ik dat dit één van de best bewaarde geheimen van Clare is). We rijden dezelfde weg weer terug aangezien er geen andere is. We koersen verder noordwaarts en komen bij de Cliffs of Moher. Wat een verschil met Loop Head! Hier is het echt toeristisch! Er is een grote parkeerplaats – waar je met de motor gelukkig maar € 2 hoeft te betalen wat tevens je entree is- en via een grote toegangspoort kom je op het terrein. Onder de rotsen zijn een groot winkelcomplex en restaurant wat sterk doet denken aan het Nordkappcenter in Noorwegen.

We gaan het restaurant binnen en natuurlijk wordt ik weer met 2 overheerlijke scoons voor bij de koffie betrapt. Dan gaan we naar buiten en lopen over de betegelde weg naar de rand van de klippen. Hier wel overal waarschuwingsborden en hekken. Het is ook hier prachtig om te zien hoe de klippen tot wel 200mtr uit de zee oprijzen, maar de zee kabbelt hier rustig en het is zeker niet zo spectaculair als Loop Head!

We lopen weer terug naar de parkeerplaats en zoeken, omdat het al einde middag is, een overnachtingplaats. We zitten niet ver van Doolin. ‘Doolin wordt beschouwd als het centrum van de Ierse volksmuziek’ zegt onze nelles gids, en ‘ Doolin geniet bekendheid door zijn pubs, en wie geluk heeft krijgt een mooie sessie te horen.’ Op naar Doolin dus! Met een paar slingers daalt het smalle weggetje naar beneden naar de haven van Doolin en we rijden langs Gus O’Connors’Pub. Als we stoppen horen we de muziek al. Helaas kunnen we er niet overnachten, maar iets verderop zijn nog een paar B&B’s. De eerste heeft gelijk al een kamer voor ons. We frissen ons op en vullen de lijst in voor het ontbijt de volgende dag. Nu maar eens geen full Irish, hier heb ik ook de keuze voor gerookte zalm met bruin brood. We lopen richting de haven. Het is echt boerenland hier, en heerlijk rustig!

In de pub is het druk, en erg gezellig. Er zitten mensen aan een tafel te musiceren en te zingen. Geweldig wat een sfeer! We zoeken een tafeltje om straks aan te eten, want als de muziek stopt wil iedereen eten. De muziek stopt inderdaad en de muzikanten bergen de instrumenten op.

Als we na een wandelingtje door het donkere Doolin terugkeren heeft men zich alweer geïnstalleerd. Er is nu ook een meisje bij die meerdere instrumenten bespeelt en ook zingt. De zangers wisselen ook. Wie zin heeft schuift aan en zingt een paar nummers. Daar lijkt het althans op.

De volgende dag is het weer prachtig weer. Het lijkt elke dag beter dan de dag ervoor. We worden vaak aangesproken door mensen die zeggen dat we ‘very lucky with the weather’ zijn en dat is ook zo. De gerookte zalm is heerlijk als ontbijt. Langs de kust rijden we verder naar het noorden. Je ziet hier al tekenen dat we ons in de buurt van de ‘Burren’ bevinden. Burren betekent stenige vlakte. Het is een karstlandschap wat 300 miljoen jaar geleden is ontstaan uit afzettingsgesteente van de zee.

Bij Ballyvaughan gaan we weer zuidwaarts het binnenland in. Het landschap is leeg en uitgestrekt.

Als je hier loopt op de op een reusachtige dinosaurusrug lijkende bodem, kun je je makkelijk voorstellen dat Tolkien werd geïnspireerd door de Burren voor het schrijven van het fantasieverhaal ‘The Lord of the Rings’. Hier bevind zich ook de Poulnabrone Dolmen, een van de indrukwekkendste Ierse dolmen en waarschijnlijk daterend van 4200 v.C. tot 2900 v.C.

In deze grafkamer zijn de overblijfselen gevonden van ongeveer 22 volwassenen en kinderen die tezamen met gebruiksvoorwerpen begraven waren. Het is prachtig om door de Burren te rijden en er is veel te zien, maar dat moet je wandelend en niet op de motor doen. Wij genieten dus vanaf het zadel.

Weer terug bij Ballyvaughan stoppen we voor een bakkie. We nemen er maar weer zo’n heerlijke scoon bij. We kunnen lekker in het zonnetje zitten. De paal met de wegbewijzering is bijzonder te noemen. Tot onderaan hangen er borden aan!

We rijden langs het water verder tot we aan de Kinvara bay komen. Daar ligt het Dunquaire Castle pittoresk aan de baai. Hier worden middeleeuwse banketten in een stijlvolle omgeving gegeven.

Dan gaan we een drukker gebied in. De route loopt dwars door de grotere plaats Galway heen en we zijn blij als we weer alleen op de kleine weggetjes rijden na al die drukte. We willen naar Clifden en de route voert deels over het platteland en langs de moerassige velden van Connemara. Het leven is hier zwaar met een slechte, dunne bodem over een laag graniet. Zoals de bevolking daar zegt; ‘Landschap kun je niet eten’.

De kustweg kruipt en klimt om de inhammen.

Bij Murrisk gaan we de parkeerplaats op die onder Groagh Patrick (763m) ligt. Groagh Patrick is niet de hoogste maar wel de bekendste berg van Ierland. Hij werd reeds 3000 v.C. vereerd en St Patrick verbleef in 441n.C. 40 dagen op de berg waar hij in retraite ging. Op de laatste zondag in juli beklimmen de Ieren met duizenden de heilige berg. Wij doen dat niet. We nemen in het restaurant een koffie met uiteraard een scoon…

Aan de overkant van de weg staat het gedenkteken aan de Great Famine, de grote hongersnood die Ierland trof tussen 1845 en 1850. Als gevolg van de voedselschaarste stierf meer dan een miljoen Ieren de hongerdood en miljoenen anderen vluchtten naar Noord Amerika. Op het monument, een boot die de emigratie van de hongerenden uitbeeld, hangen de skeletten aan de masten. Het is onvoorstelbaar dat er zo’n tragedie heeft kunnen plaatsvinden. Als we Westport bereiken is het nog vroeg in de middag, maar we stoppen toch om een kamer te reserveren in de pub. Dan kunnen we op ons gemak Achill Island bekijken en hoeven we ons niet te haasten om nog een kamer te zoeken. Het weer is intussen veranderd. Het is bewolkt en het waait. Het is weer prachtig rijden langs de kust.

Maar dan begint het te regenen en te stormen en we overwegen even om terug te gaan. Hier is geen lol aan. Maar als we eenmaal de Achill Sound over zijn wordt het weer droog en we vervolgen onze tocht over de Atlantic Drive.

Het stormt nog steeds. Vanaf een uitkijk punt zien we Keem beach liggen. Een steile weg slingert naar beneden.

Dit is ook de punt van het eiland dus we gaan ook weer dezelfde weg terug naar boven.

Van hieruit gaan we richting Slievemoore de hoogste berg van Achill. Hier moet aan de voet van deze berg een verlaten dorpje liggen. ‘Deserted Village’ werd in 1847 verlaten toen de overlevenden van de Great Famine geen andere keus hadden dan te emigreren. Het is wel even zoeken want we zoeken naar een dorpje. We geven de moed al bijna op als we toch nog een bord zien wat naar een aantal steenhopen wijst.

We parkeren de motor en wandelen het pad af. Het is vooral opvallend hoe klein de cottages zijn. Het geeft een goed beeld van de moeizame leef- en werkomstandigheden van de bewoners.

Met mooier weer dan we het eiland op zijn gegaan verlaten we het ook weer. We eten in de pub en moeten het vanavond zonder muziek doen. In plaats daarvan hebben we een paar dronken Engelsen die hier zijn om te vissen. Als we de volgende dag weer verder gaan is de lucht weer blauw en ook de wind is gaan liggen.

Via de Partry Mountains en de meren Lough Mask en Lough Corrib gaan we nu door het binnenland weer naar Galway.

Dit keer gaan we om Galway heen. Er wordt nu niet meer zoveel gestopt. Het blijft mooi rijden maar de highlights hebben we wel gehad. Nu zij we nog op weg naar Cashel waar de gelijknamige reusachtige burcht ‘Rock of Cashel te vinden is. Van verre rijst hij al op uit de vlakte. Spectaculair geplaatst op een hoge rots staat een omwalde groep historische kerkelijke gebouwen.

Het is Ierlands belangrijkste cenrum in de Middeleeuwen van waaruit koningen en geestelijken bijna 1000 jaar heersten.

Leuk om te weten is dat de butler van de aartsbisschop Guiness heette en hop ging planten. Zijn zoon Arthur stichtte later de wereldberoemde brouwerij. Cashel is een leuk plaatsje. We hebben een kamer op de bovenste verdieping van een B&B die in een statig pand gevestigd is en allemaal oude wetspreuken op de muur geschilderd heeft.

Vanuit Cashel rijden we over kleine binnenweggetjes, die niet meer zijn dan geasfalteerde veldweggetjes, naar Kilkenny. We pauzeren in Kilkenny want we zijn vroeg genoeg voor de boot. Het is een pittoresk stadje met leuke geveltjes.

In Rosslare aangekomen mogen we gelijk doorrijden naar de boot. We parkeren de motor in het ruim en nemen op het dek afscheid van een fantastisch motorland. Veel is er nog te ontdekken dus we komen zeker terug!

Einde!